
|
|
Smout bestrijkt heel het spectrum van ironisch tot tragisch. Met weinig woorden roept hij een wereld op van verveling en vergeefsheid. Het is knap dat hij meer dan tweehonderd pagina´s lang de aandacht weet vast te houden voor een verhaal waarin zo weinig gebeurt. Een veelbelovend debuut. Lege lijnen is geen opzienbarend boek, maar dat is waarschijnlijk juist de bedoeling. Het boek heeft een heldere, maar ook sobere, lege stijl. Wat het een afstandelijke sfeer geeft. Alsof er soms te veel wit tussen de regels zit. Bart Smout geeft een pijnlijk scherp en confronterend beeld van een jongeman die niet weet wat hij met zijn leven moet.
Beetje roadnovel, beetje ontwikkelingsroman, beetje vader-zoonverhaal, en het geheel overtuigt. Doordat Smout vaak alleen kort verwijst naar de dingen, wordt de lezer als het ware gedwongen het verhaal zelf in te vullen. Daardoor blijft het in je hoofd hangen. Goed debuut!
|
|
|---|